Maandelijks archief: maart 2017

Stem op nummer 13!

Dit is een stemadvies voor iedereen die, zoals ik, walgt van het politieke bedrijf. Van de openlijke minachting voor de inhoudelijke kant van de zaak, van het geen antwoord krijgen op gerechtvaardigde vragen, van het verstikkende partijensysteem, waardoor kamerleden niet voor een idee moeten stemmen omdat het een goed idee is, maar omdat een andere partij ertegen is. Van de zwamverhalen en de ingestudeerde, liefst ‘Wiegeliaanse’ geestigheden. Van de angst voor gezichtsverlies als bepalende factor, van de tenenkrommende kinderachtigheid in de ‘debatten’, moet ik nog doorgaan?
Dit is een stemadvies voor allen bij wie de rillingen over de rug lopen als ze Ron Fresen, Dominique van der Heyde of andere politieke ingewandkijkers horen spreken.

Maar het is ook een stemadvies voor wie het hoofd niet in de schoot wil leggen. Als we de politiek zien als een fabriekje waar beslissingen, wetten en geldtoewijzingen uit komen, dan moeten we de kwaliteit van dat bedrijfsproces toch kunnen verbeteren? De (deel)oplossing die ik zelf voor me zie lijkt op de kwaliteitsprocessen in het bedrijfsleven: het zo ver mogelijk formaliseren van het politieke proces. Met formaliseren bedoel ik dat betrokken partijen aan de hand van checklists en invuloefeningen moeten kunnen aantonen dat er over allerlei inhoudelijke en procestechnische zaken serieus nagedacht is, anders worden hun voorstellen gewoonweg niet behandeld. Dit soort formele eisen is zeker niet ondenkbaar, denk bijvoorbeeld aan de al ingevoerde verplichting om bij bepaalde activiteiten en projecten een Milieueffectrapportage (MER) op te stellen.

Een voorbeeld van zo’n formele eis is: bij een voorstel om een bepaalde maatregel in te voeren moet erbij vermeld worden op welk tijdstip of onder welke omstandigheden die maatregel weer wordt afgeschaft, en welke overgangsregelingen dan van kracht worden. Doordat dit nooit wordt gedaan zitten we nu nog steeds met maatschappelijke steenpuisten als de aftrekbaarheid van hypotheekrente. Een andere broodnodige verplichting zou moeten zijn: aantonen dat een voorgestelde maatregel geen perverse prikkels introduceert.

Maar goed, dat is mijn persoonlijke visie op een oplossing. Daar hoef je het niet mee eens te zijn. Als je, net als ik, wel vindt dat de kwaliteit van het politieke proces structureel verbeterd moet worden en dat daar dus permanent aandacht naar toe moet, dan is het volgende stemadvies voor jou.

Helemaal niet stemmen misschien? Er zijn goede redenen om niet te stemmen. Met een variatie op een oud spreekwoord: “Wie stemt, stemt toe”. Maar een lage opkomst geeft ons concrete signaal niet door. Damned if you do, damned if you don’t? De oplossing is: ons signaal coderen. Stem daarom als volgt:

  1. Kies de volgens jou zindelijkste partij
  2. Stem op nummer 13 van die partij
  3. Als de partij van je keuze minder dan 13 mensen op de lijst heeft staan, stem dan maar niet en heb daar vrede mee.

Zo maken we een ‘horizontale draaggolf’ over de nummers 13 van alle lijsten heen. Als er opvallend veel op nummer 13 gestemd wordt komt ons signaal door. En de partijen bij wie die stemmen terechtkomen geven volgens ons het goede voorbeeld. Succes!

Advertenties