Geld is vergif

Scène 1

Schipbreukelingen in een sloep… Overal water om hen heen, maar ze vergaan van de dorst. Als een van de ongelukkigen, half gek van de dorst, toch zeewater wil gaan drinken houden de anderen hem tegen. Want zout water drinken is het begin van het einde. Hoe erg je dorst ook is, drink nóóit, maar dan ook nóóit zeewater. Dat weet toch iedereen?

Scène 2

We verplaatsen de camera naar het schip van de moderne wereldeconomie. De opvarenden hebben dorst, ze schreeuwen om geld. Enkelen schijnen een onuitputtelijke voorraad geld bij zich te hebben. Die delen ze links en rechts uit onder de smachtende massa, onder de voorwaarde dat iedereen méér terug moet geven dan hij gekregen heeft. Wie zijn schuld niet kan betalen, moet zijn horloge, zijn kleren, ja alles wat hij heeft afstaan. Mensen gaan elkaar te lijf om een druppeltje geld te bemachtigen. De dorst wordt steeds erger, het geschreeuw wordt steeds luider en wanhopiger… Maar het is hun eigen schuld. Hoe erg je gelddorst ook is, drink nóóit, maar dan ook nóóit geld waar je alleen maar meer dorst van krijgt. Dat weet toch iedereen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s